أعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيم بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحيم وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَيّدِنا مُحمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّيِّبينَ الطّاهِرين وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدآئِهِمْ أجْمَعين مِنَ ا لْأَنَ إلَى قِيامِ يَوْمِ الدّين وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إلّابِاللَهِ الْعَلىِّ الْعَظيم قالَ اللهُ الحكيم فى كتابه الكريم : قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ . ( بيست و سوّمين آيه ، از سورهء شورى : چهل و دوّمين سوره از قرآن كريم ) در تفاسير و روايات شيعه خلافى نيست كه مقصود از « مودّت فى القربى » مودّت أقرباء و نزديكان حضرت رسول الله صلّى الله عليه وآله وسلّم است . و امّا در تفاسير اهل تسنّن « قربى » را به معانى مختلفى تفسير نموده‌اند . ما براى روشن شدن حقيقت امر ، تمام معانىاى را كه آنها براى اين لفظ ذكر نموده‌اند بيان نموده و پاسخ آنها را نيز ذكر مىنمائيم . معناى اوّل كه نسبت به جمهور از مفسّرين اهل تسنّن داده شده است آنكه : خطاب به قريش است و مزدى كه مورد سؤال واقع شده است دوست داشتن آنهاست پيغمبر را ، چون آن حضرت با آنها قرابت رحمى داشتند ؛ و علّت آن بود كه چون آنها پيغمبر را مبغوض داشتند و تكذيب ميكردند به جهت آنكه پيغمبر متعرّض آلههء آنان مىشد ، پيغمبر از طرف خدا مأمور شدند كه به آنها خطاب نموده بگويند كه : اگر ايمان نمىآوريد لاأقل به علّت قرابت رحمى كه با